പിരിയുന്ന നേരത്ത്
ഇടവഴിയില് നിറയെ
വീണുകിടന്ന വയലറ്റ്
പൂവിന്റെ പേര്
നിന്നോട് ചോദിക്കണം
എന്നോര്ത്തിരുന്നു.
അക്കരെയ്ക്ക് പോകാന്
തിടുക്കപ്പെട്ട തോണിക്കാരന്റെ
കൊതുമ്പു വള്ളത്തില്
നീ പൊടുന്നനെ കയറിയതിന്റെ
അങ്കലാപ്പില്
ഞാനത് മറന്നു പോയി.
കാറ്റു ചേക്കേറാത്ത
വാടക വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴാണ്
ഞെട്ടറ്റ പൂക്കളും
നിന്റെ മുഖവും വീണ്ടും
തെളിഞ്ഞു വന്നത്.
വയലറ്റ് പൂക്കള്
മൃത്യുവിന്റെ ഉടയാടയാണെന്ന്
മുമ്പൊരു ഹേമന്ത സന്ധ്യയില്
നീ പറഞ്ഞിരുന്നത്
ഇപ്പോഴെനിക്ക്
ഓര്മ്മ വരുന്നുണ്ട്.
ഒരിക്കലും നാം തമ്മില്
കാണുകയില്ല.
ജനിമൃതിയുടെ
അക്കരെയും ഇക്കരെയും
ആണല്ലോ നാമിനി
പഴയത് പോലെ
ഒരു കണ്ണ് പൊത്തിക്കളി.
No comments:
Post a Comment